خجسته

در این وبلاگ کامنت بی‌ربط و کامنت بی‌نام حذف خواهد شد

سفر، راه نفس

 

وسط روزهای شلوغ کاری، وسط حرف زدن تا حد قطع شدن صدا، فقط فکر کردن و برنامه‌ریزی کردن برای یک سفر می‌تونه به من توان بده برای یک ساعت دیگه درس دادن، برای یک روز دیگه تا شب موندن سر کار. انگار که حتی رویاش هم راه نفس باشه. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٥:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٤/۱
تگ ها :


خوشم به خوشی تو

از خوبی‌های روزگار یکی هم اینکه آدم‌هایی داشته باشی دور و برت که با خوش‌حالی‌شان، خوش‌حال بشوی. درست همان وقتی که فکر می‌کنی اتفاق خیلی ویژه و شاد کننده‌ای در زندگی خودت نیست. زندگی خیلی آرام و بدون اتفاق و ملایم و خوب دارد می‌گذرد، اما هیجانش کم است. با چند تا خبر خوب سر حال می‌شوی. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۸:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٢/۱۳
تگ ها :


چاهم آرزوست

کاش می‌شد برگشت به دوران اولیه وبلاگستان. آن وقتی که اراده می‌کردی یک وبلاگ جدید می‌زدی ناشناس و مخفی. و مثل یک چاه از وبلاگ مخفی‌ات استفاده می‌کردی. سر می‌بردی توی چاه و فریاد می‌کشیدی. حالا انقدر همه روابط مجازی و حقیقی به هم پیچیده، انقدر جمع‌های مختلف با هم هم‌پوشانی دارد، انقدر که فقط 300 نفریم، هیچ جا امن نیست برای فریاد کشیدن و از درد گفتن و درد دل کردن و نالیدن. چاره در سکوت است و هم‌زمان پرحرفی. زیاد حرف زدن اما حرفی نزدن. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٦:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/۱/۱٦
تگ ها :


کهنه ترین زباله

آیین و رسومی هست که هیچ مبنا منطقی و عقلانی ندارد، من اما دوستشان دارم و رعایتشان می‌کنم. گاهی حتی تنه به خرافات می‌زنند اما تا وقتی بی‌ضرر باشند من از انجامشان لذت می‌برم

نوروز و هفت‌سین و آرزوی موقع تحویل سال هم از همین دست هستند.

امسال موقع تحویل سال مامی خانم ما ساعت تحویل سال رو دیرتر فرض کرده بود و موقع تحویل سال داشت زباله می‌گذاشت بیرون خانه. راستش را بخواهید حالم کمی گرفته بود که چرا ننشسته بود کنار من پای سفره هفت‌سین که بغلش کنم و آرزوی سالم را توی دلم مرور کنم....اما بعد حس کردم خیلی هم بد نیست که زباله‌ها را بگذاریم بیرون امسال. 

برای ثبت در تاریخ: به تاریخ 9 فروردین 95 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱٠:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/۱/٩
تگ ها :


هر چهارشنبه

هر چهارشنبه نیمی از من می‌خواهد کار را زودتر تعطیل کند تا برود کافه پیش شیما، پنیر و نوتلا و انگور بخرد و با شراب میز بچیند، فیلم ببیند و تعطیلات و خوش‌گذرانی آخر هفته را شروع کند. و یک نیمه دیگر فکر می‌کند باید سبزیجات بخرد و برای طول هفته سالاد درست کند و سوپ بپزد، لباس‌های پوشیده شده رو بریزد توی ماشین لباسشویی، به گلدان‌ها آب بدهد، خانه را گردگیری کند و بعد کتابش را دستش بگیرد و ولو بشود به خواندن بدون هیچ مزاحمتی.

چطور هنوز دو پاره نشدم نمی‌دانم. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٧:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱٢/۱٢
تگ ها :


یادداشت‌های یک اتوبوس‌سوار 17

نمی‌دانم توی شلوغی اتوبوس گوش من درست دم دهانش قرار گرفته بود که داشتم کر می‌شدم یا واقعا داشت بلند حرف می‌زد. از میرداماد تا میدان ولیعصر فهمیدم که با دختر کنار دستی توی تیم والیبال حجاب هم‌بازی هستند و دارند می‌روند منیریه که لباس‌هایی را که باشگاه داده اما برایشان کوچک است، عوض کنند با سایز بزرگ‌تر. 

اما جذاب‌تر این بود که دانشجو بیوتکنولوژی بود و برای دوست دانشجو زبانش داشت توضیح می‌داد که چقدر زیست مولکولی جذاب است که فلان مولکول که بهمان وظیفه را دارد شکلش چطوری است که بهترین شکل برای انجام این کار است...و در پایان فرمودند: 

"یعنی نمی‌شه یکی زیست مولکولی بخونه، اما به خدا اعتقاد نداشته باشه."

توی دانشگاه‌ها و دبیرستان‌های ایران تکامل تدریس نمی‌شه مگه؟ 

 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۸:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱۱/٢٤
تگ ها :


از لذت تا لذت

وقتی کاری تازگی دارد، لذت تجربه نو عزیزش می‌کند. تکرار اما خیلی وقت‌ها لذت را آهسته و پیوسته کم‌رنگ می‌کند.

تازگی متوجه شدم لذت دیگری را هم تجربه می‌کنم، لذت مهارت. لذت اعتماد به بی‌عیب و نقص انجام دادن یک کار، لذت کمال.

و بین این دو مرحله همیشه دورانی هست که نه تجربه تازه است و نه مهارت در حد کمال. فقط باید تاب آورد فضای بین این دو نوع لذت را. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۱۱/۸
تگ ها :


یادداشت‌های یک اتوبوس‌سوار 16

تکیه داده بود به پنجره‌های بین دو ردیف صندلی و صورتش از درد فشرده بود. آنچنان مظلوم و طفلکی بود که اول نشناختمش. اما بعد پالتویی که زیر چادر پوشیده بود و مدل مقنعه سر کردنش  یادم آورد که همین چند هفته پیش چه فحش‌های آب نکشیده‌ای نثار خانومی کرده بود که توی شلوغی اتوبوس مرتکب گناه کبیره شده بود و دستگیره دو تا صندلی را هم‌زمان گرفته بود و دستگیره به این خانوم نرسیده بود. 

آن روز من به طرز عجیبی آرام بودم و از کارهایش بیشتر خنده‌ام می‌گرفت تا عصبانی باشم. فقط ازش پرسیده بودم شما احیانا ناظم مدرسه نیستید؟ برآشفته پرسیده بود چطور؟ گفته بودم از زمان دبیرستان تا حالا آدمی این همه حق به جانب و بی‌ادب ندیده بودم که با وجود این میزان از بی‌ادبی قصد ادب کردن دیگران را هم داشته باشد.

اما امروز انقدر طفلکی بود که ردی هم از آن ناظم زنده کننده خاطرات بد در او دیده نمی‌شد. ایستگاه نیایش که چند صندلی خالی شد، با اینکه می‌شد بنشینم صدایش کردم که بیاید روی صندلی بنشیند. مودبانه تشکر کرد و گفت کمردرد دارد و ایستادن واقعا برایش سخت است.

آدم‌ها حتی اگر خودشان هم ندانند هرگز کاملا و فقط با یک صفت، چه خوب و چه بد، این‌همان نمی‌شوند. چه خودشان بخواهند، چه نخواهند. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٩:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱۱/۳
تگ ها :


یادداشت‌های یک اتوبوس‌سوار 15

عجله داشتم که زودتر برسم خانه. ساعت 6 مهمان داشتم. سر راه باید خرید هم می‌کردم. راس ساعت چهار و نیم از شرکت زدم بیرون. 

پشت سر من سوار اتوبوس شد و از کنار دستم خودش را رساند به میله‌های کنار پنجره و چشم دوخت به آسمان گرفته. 

اول صدایش را شنیدم و بعد کلماتش را تشخیص دادم. زیبایی صدا و آشنایی‌اش باعث شد دلم بخواهد صورتش را ببینم

-معلوم نیست آلودگیه یا ابر.

پرپر می‌زدم که صورتش را ببینم. صدا آشنا بود. مطمئن بودم که بارها شنیده‌ام. اما یادآور شعر بود. حرف عاشقانه و رمانتیک...یک صدای معمولی جوابش را داد.

-بیشترش ابره

-پس کاش بباره

جوری لحنش شاعرانه بود که انتظار داشتم بعدش برایمان بخواند که: ...آخ اگه بارون بزنه....

-ابره، اما نمی‌باره خانوم

و بالاخره انتظارم را برآورده کرد. حرف شاعرانه‌اش را گفت:

-آسمون این شهر هم مثل آدماش شده. دلاشون گرفته اما گریه نمی‌کنن. 

به خدا که اگر من این جمله را می‌گفتم خیلی مبتذل و حتی خیلی خنده‌دار بود. اما آن صدا ساخته شده بود برای شعر خواندن. نمی‌دانم چه شد که انگار همه ما زنان خسته اتوبوس حس کردیم باید به صاحب این صدا احترام بگذاریم. یک صندلی خالی شد و همه راه باز کردیم که برود روی صندلی بنشیند.

تازه صورتش را دیدم. پیر نبود اما توی صورتش چروک‌های عمیق داشت. روی ابروهایش جای دو بار خال‌کوبی داشت. دور لبش هم رد خال‌کوبی کهنه دیده می‌شد. و حتی گمانم رد خط چشم کهنه شده هم داشت. چشمانش عسلی و پوستش تیره بود. چهره‌اش شبیه خط‌خطی یک بچه دبستانی بود روی یک عکس قدیمی، اما باز آشنا. 

من پیاده شدم که از دست‌فروش سر کوچه بالایی کرفس و تره‌فرنگی و اسفناج بخرم و از سبزی فروشی گوجه فرنگی. همین طور که کرفس‌ها را جابه‌جا می‌کردم که یک دسته انتخاب کنم، یادم آمد. گمانم صدای دوبلور یکی از کارتون‌های بچگی بود. فرشته مهربان پینوکیو؟ شاید.

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٦:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱٠/۳٠
تگ ها :


یادداشت‌های یک اتوبوس‌سوار 14

غروب زمستان بود و داشتم می‌رفتم سمت چهارراه ولیعصر که تئاتر ببینم. این وقت سال، این وقت روز اتوبوس‌هایی که به سمت چهارراه ولیعصر می‌روند شلوغ‌تر از اتوبوس‌هایی هستند که به سمت چهارراه پارک وی می‌روند.

چهره خسته اما آرامی داشت. تخمین زدم هم‌سن و سال باشیم یا کمتر از 5 سال از من بزرگ‌تر باشد. نشسته بود روی سکو صندلی‌های تکی دم در جلو اتوبوس. ساعتش را نگاه کرد و موبایلش را از کیفش بیرون آورد. 

- سلام مامان جان...توی اتوبوسم، می‌رسم خونه تا یک ساعت دیگه،...شما مشق‌هات رو نوشتی؟... آفرین. نه با فرنوش کاری ندارم پسرم. بذار درسش رو بخونه خواهرت...ببین مامانی اون ظرف بستنی بزرگه که توش قرمه سبزی ریختم گذاشتم توی فریزر رو یادته؟...آره همون. برو از فریزر درش بیار. 

تا برسیم چهارراه ولیعصر، با آرامش به پسرش گفت ظرف خورش آماده یخ‌زده را بگذارد توی کاسه بزرگ و توی کاسه آب گرم بریزد که وقتی مادر می‌رسد خانه یخش آب شده باشد. بعد با همان صبر گفت چهار تا پیمانه برنج بشوید و بریزد توی قابلمه پلوپز، چقدر آب و چقدر نمک و چقدر روغن هم اضافه کند و درجه پلوپز را بگذارد روی ته‌دیگ طلایی. بعد هم سفارش کرد حالا که مشق‌هایش را نوشته آرام بازی کند و صدای تلویزیون را بلند نکند که خواهرش به درس‌هایش برسد. 

چهارراه ولیعصر با من پیاده شد. رفت سمت خط اتوبوس بی آر تی تهران‌پارس. من هم رفتم سمت تئاترشهر.

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۸:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱٠/٢٩
تگ ها :


یادداشت های یک اتوبوس سوار 13

جا نبود تقریبا جلو در ایستاده بودم. پشت سرم دو تا زن جوان ایستاده بودند که طرح محوی از چهره‌هایشان را توی شیشه در اتوبوس می‌دیدم. ظاهر معمولی و مرتبی داشتند و از قیمت تور کیش می‌گفتند. 

اولی: "جاری منم هفته پیش با شوهرش رفت کیش. تور کامل یک میلیون تومن."

دومی: " سه روزه؟ گرونه که."

اولی: " اون آخه خوب حقوق می‌گیره. فوق لیسانس شیمی داره."

 

و بعد یک رقمی را برای حقوق احتمالی جاری‌اش گفت که حدود نصف حقوق من بود. ماتم برده بود. بعد درباره حقوق خودشان حرف زدند. و اینکه اولی نمی‌دانست پولش چطور خرج می‌شود. و دومی برنامه‌ریزی می‌کرد برای اینکه پس انداز هر چند ماهش رو چه بخرد و چطور خرج کند. دائم حس می‌کردم که عددها دست کم مربوط است به پنج سال پیش.

هربار، هر روز اوضاع سخت اقتصادی اغلب مردم به طرز دردناکی به چشمم فرو می‌رود. اما برای آدم اهل عددی مثل من این یکی خیلی واضح‌تر از همیشه بود. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٦:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱٠/٢۱
تگ ها :


باران و مادرانگی و دخترانگی

یکی از لذت‌های زندگی برای من، گوش دادن به صدای باران است. مثلا توی یک کوچه خلوت و ساکت قدم بزنی و به صدای دانه‌های باران که می‌خورد به چتر گوش بدهی. یا ضبط صوت ماشین را خاموش کنی و...یا مثل دیشب با صدای باران بخوابی و تا صبح دو سه باری با صدای تگرگ از خواب بیدار بشوی. و صبح زودتر از همیشه سرحال از خواب بلند بشوی و به خودت بگویی چه خوب که مامی روزی می‌رسد تهران که هوا تمیز است. به خودم یادآوری می‌کنم که با ماشین بروم شرکت که بعدازظهر بروم فرودگاه دنبالش. ساک خرید چرخدار هم بردارم که قبل از رفتن به فرودگاه خرید کنم هم برای خانه خودم و هم برای مامی. 

گاهی هم مادری کردن برای مامی لذت دارد. گمانم وقتی به انتخاب خودم باشد. و برای ابراز محبت. نه وقت‌هایی که اجبار و وظیفه است.

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٥:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱٠/٢٠
تگ ها :


خوبم

حالم را پرسید، از آن دوستانی که با خیال راحت می‌توانی به‌ش بگویی خوب نیستم. پاسخش اما با تمام صداقتم "خوبم" بود. 

فکر کردم با همه آنچه گذشته و می‌گذرد، بیشتر از هر وقت دیگری در زندگی‌ام خوبم. البته که معنی‌اش بی‌مشکلی و آسانی همیشگی نیست، اما خوبم. و این شاید گنج این روزهای من باشد. خوب بودن با وجود همه چیزهایی که می‌تواند باعث خوب نبودن بشود. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱۱:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱٠/۱٩
تگ ها :


نظر شما برای شما محترم!

 

چند هفته پیش که خانه مادر و پدرم بودم، برای عصر مهمان رسید. در حال پذیرایی از مهمان‌ها بودم که مهمان عزیز گفت: "ساناز جان چاق شدی!" به عادت و بلافاصله گفتم: "شاید." اما جالب ماجرا این بود که همان روز صبح خودم را وزن کرده بودم. می‌دانستم در همان بازه منفی و مثبت نیم کیلو یک سال گذشته هستم. 

شنیدن نظرات دیگران لازم است. یا به قول دوستان انتقادپذیری خوب است. اما نظر هر کسی درباره هر موضوعی، لزوما درست نیست. گاهی هم وقتی کسی در جایی که دانش و تخصص و صلاحیتش را ندارد، نظر می‌دهد، درست‌ترین کار ممکن این است که یک گوش در باشه و آن دیگری دروازه.

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱٠/٥
تگ ها :


رفیقم کجایی؟

دور و بر من همیشه پر بوده از معاشر و آشنا و...اما واقعیت این است که تعداد دوستان صمیمی‌ام هیچ وقت خیلی زیاد نبوده. شاید از اول زندگی‌ام تا حالا کمتر از انگشتان یک دست. و حالا هیچ‌کدام‌شان در محدوده مرزهای جغرافیایی ایران نیستند و مثل دیروزی دلم برای تک‌تک‌شان جوری تنگ می‌شود که نمی‌دانم دلتنگی را کجا ببرم. و می‌فهمم برای یک درددل چقدر تنهایم. مثل سهراب وقت خوردن یک سیب.

 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱٢:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۱٠/۱
تگ ها :


از گفتگو و هزینه‌ها

من بین معاشران و دوستان و نزدیکانم معروف شده‌ام به آدمی که حرف نمی‌زند. دل‌خوری‌هایش را مطرح نمی‌کند و بعد جایی رابطه را کم‌رنگ می‌کند یا ترک می‌کند. یا در مقابل نزدیکان، ناگهان شروع می‌کنم به گله و جوری اعتراض می‌کنم که یعنی مدت‌ها چیزهایی جمع شده. آخرین بار پیشنهاد این بود که به ازا هر ناملایم یک آخ کوچولو بگو که بدانیم....

مدتی است دارم سعی می‌کنم گفتگو کنم. آن آخ کوچولو را بگویم به جای فاصله گرفتن و کم کردن سطح رابطه. و در کمال شگفتی فهمیدم اتفاقا اغلب آدم‌هایی که ادعا گفتگو دارند هم روششان مشابه من است. وقتی دل‌خور هستند بدخلقی می‌کنند به جای گفتگو. بعد انتظار دارند کسی برود ازشان بپرسد چی شده. از طرفی اغلب آدم‌ها هم ترجیح می‌دهند حتی آن آخ کوچولو را هم نشنوند. فرض کنند رفتارشان عالی است و باعث دل‌خوری و رنجش دیگران نمی‌شوند. و حتی اگر یک آخ کوچولو بشنوند واکنشی نشان می‌دهند که از گفتن آخ کوچولو دوم پشیمان شوی.

می‌خواهم بگویم بعضی آدم‌ها می‌شوند آدم سکوت، آدم نه نگفتن چون این یک بازی عمومی فرهنگ ماست. نه گفتن یا حرف زدن از رنجش‌ها گاهی آنچنان هزینه بالایی دارد که دفعه بعد به سختی انتخاب دوباره باشد.

اگر دارید تمرین نه گفتن یا گفتگو می‌کنید. هم‌زمان آمادگی‌تان را بالا ببرید برای نه شنیدن و شنیدن از رنجش‌هایی که ایجاد کرده‌اید.

خلاصه که خیلی راحت است انسانی را متهم کردن به سکوت و نپذیرفتن سهم خود در ایجاد این سکوت.

 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۸:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/٩/٢۸
تگ ها :


از درد نکشیدن

آخرین جلسه لیزرتراپی، همان‌جا رو تخت به خودم قول دادم که دیگر هرگز تصمیمی نگیرم که خودم به خودم درد کشیدن تحمیل کنم. گمانم حالا حدود دو سال شده. درد بی‌دلیل تحمل نمی‌کنم. برای مثال با اولین نشانه های سردرد مسکن می خورم یا برای برداشتن ابرو و بندانداختن دیگر آرایشگاه نمی‌روم. خیلی هم همه چیز خوب و شیرین است. اما آدمی هیچ وقت نمی‌داند هزینه تصمیماتش بعدها چقدر خواهد بود. مثلا به قدر آدم بده قصه‌ها شدن. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٢:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٩/٢۳
تگ ها :


نوعی مرگ، نوعی زندگی

 

جایی بین گپ زدن و چای لاهیجان نوشیدن، به‌ شیدا گفتم چقدر این فضانوردی که عکس‌هایش رو توی اینستاگرام به‌م معرفی کردی، عکس‌های جالبی پست می‌کند. و حرف رفت به این سمت که فضانوردان چه روحیه خاصی باید داشته باشند. این که حاضر باشی این همه دور از زمین زندگی کنی، حتی برای مدت محدود. از آن عجیب‌تر کسانی که برای همیشه به فضا می‌روند. گفتم به نظر من نوعی مرگ است. مثل مرگ برای مومنین به آخرت. در زمین می‌میری و نوعی دیگر از زندگی را جایی دیگر پی می‌گیری. 

میز چای و تارت و سنگک و پنیر و گردو جمع شد. شیدا هم خداحافظی کرد و رفت. من اما ذهنم همچنان درگیر نوعی مرگ ماند. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٥:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/٩/۱۸
تگ ها :


آزمودم عقل دوراندیش را

امروز روز سوم است که پشت میز شرکت جا نمی‌شوم. می‌دانم که باید کاری کنم. می‌دانم دلم چیزی از من می‌خواهد که هنوز نمی‌دانم چیست. چیزی از جنس خوش‌گذرانی، بی‌مسئولیتی (گوشتان را بیاورید نزدیک‌تر، چیزی از جنس دیوانگی حتی) 

به تقویم نگاه می‌کنم. 

با تصمیماتم در صلحم. حتی دلم هم شکایتی ندارد. اما زیادی عاقل بوده‌ام در این یک سال گذشته. 

گمانم برای حفظ تعادل هم که باشد، لازم است اندکی دیوانه سازم خویش را.

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۸/٢٧
تگ ها :


هنوز هستم

گمانم از 13 سال پیش که وبلاگ‌نویسی را شروع کردم، این اولین بار است که به مناسبت تولدم اینجا چیزی ننوشته‌ام. تولد امسالم یکی از بهترین تولدهایم بود. اگر اینجا چیزی ننوشته‌ام شاید یعنی باید باور کنم دوره وبلاگ‌نویسی برای من سپری شده. دیگر به جدیت سابق نیست. اما هنوز دوست دارم اینجا برقرار باشد. مثل خانه مادربزرگ که همه هر از چندی به آن سر می‌زنند حتی اگر دیگر رونق سابق را نداشته باشد. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٢:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۸/٥
تگ ها :