خجسته

در این وبلاگ کامنت بی‌ربط و کامنت بی‌نام حذف خواهد شد

دل محافظه‌کار

 

من شعور فوتبال ندارم. ال‌کلاسیکو، فینال جام باشگاه‌های اروپا، دربی-شهرآورد...همه این‌ها برای من فقط یک معنی دارد، فوتبال مهم. و فوتبال مهم یعنی اینکه مثل بچه دو ساله‌ای که گیر افتاده بین بحث سیاسی بزرگ‌ترها فقط شاهد کری خوندن و کل‌کل کردن دوستانم هستم. چیزی نمی‌فهمم. حافظه‌ام خوب است و می‌دانم مثلن کی رئال دوست دارد کی بارسا. حواسم هست مثلن به دوستم که تیم محبوبش چند باری باخته و حالا برنده شده تبریک بگویم. ولی خودم سهمی ندارم از این اشتیاق، نه از خوشی‌اش نه از غمش.

مطمئن نیستم ولی شاید کودک محافظه‌کاری که من بودم از ترس غم باخت، لذت شادی برد را هم از دست داده باشد. مثل خیلی چیزهای دیگر. مثل قلبم که انگار یخ زده و سنگ شده. برای فرار از درد جدایی لذت عاشقی را بوسیده و کنار گذاشته قلبم.

 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۸:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۳۱
تگ ها :


از ذهنی که می دود

 

ذهن من عادت بدی دارد. عادت دارد دو قدم جلوتر از واقعیت باشد. عادت دارد سریع‌تر از زمان باشد. وقتی "الف" را جلوی چشمم می‌بینم و "ب" را هم می‌بینم نمی‌توانم به خودم نگویم همین روزها "پ" را هم خواهم دید. اشکالش کجاست؟ اشکالات زیادی دارد، یکی‌اش این که ارتباطم را با واقعیت جاری زندگی کم می‌کند. زندگی‌ام را انگار زندگی نمی‌کنم و تنها یک بیننده هستم برای زندگی‌ام. یکی دیگرش این که مزه مواجه شدن با "پ" از بین می‌رود. وقتی از مدت‌ها قبل منتظر وقوعش هستم رخ دادنش چیزی است مثل آمدن چهارشنبه بعد از سه‌شنبه. و یکی دیگر هم این که وقتی "پ" رخ ندهد یا خیلی دیر رخ بدهد ناراحت می‌شوم، حتی دل‌خور می‌شوم. مثلن هی یک خط ایمیل را میخوانم و فکر می‌کنم کجای این ایمیل این همه ناراحت کننده بود؟ در واقعیت واقعن اتفاق ناگواری رخ نداده. اما پ عزیز و دوست‌داشتنی هم رخ نداده. گاهی هم "الف" را می‌بینم. دست به تجربه کم هزینه و بی‌خطر "ب" نمی‌زنم چون برای مثل روز روشن است که آن "پ" ترس‌ناک را نمی‌خواهم. می‌شوم آدم حسرت. 

عیب می جمله بگفتم هنرش هم بگویم. وقت‌هایی هم هست که ناگهان به جای "پ" می‌بینم در حضور "ت" هستم...بله بله در چنین شرایطی خیلی ذوق‌زده‌تر هم می‌شوم. آدم‌هایی که دلیل وقوع "ت" هستند خوب خیلی آدم‌های عزیزی می‌شوند. 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٢٦
تگ ها :


دست کم سودوکو

 

احساس میکنم مغزم می‌خاره. گمونم باید معما حل کنم تا حالش جا بیاد.

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۸:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٢٠
تگ ها :


سیدزاده هم خداحافظی کرد

 

سه هفته پیش داشتم زار می‌زدم و به دوستی می‌گفتم: "پس چرا برام عادی نمی‌شه؟" ظاهرن داره برام عادی می‌شه.

رفیق سفرت بی‌خطر. هر جای دنیا که باشی هردومون یادمونه که من وقتی سرم رو گرفتم بالا و قله رو دیدم. تو اون‌جا بودی. هردومون همیشه یادمونه که وقتی من پام رسید به بلند‌ترین نقطه ایران فقط به تو می‌تونستم بگم که دلم می‌خواد جیغ بکشم. و فقط تو بودی که می‌تونستی با تمام آرامشت بگی خوب جیغ بکش.

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱٢:۳۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱٦
تگ ها :


خنجر است این یا قلم

 

با این همه اما

نوشتن شفا است

 

 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱٠:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱۳
تگ ها :


پنج‌شنبه‌های عزیز

 

پنج‌شنبه‌ها صبح وقت تنبلانگی کردن است. وقت هیچ قولی به کسی ندادن و هرکار که دوست دارم، بکنم. امکان دارد حتی صبح زود بیدار بشوم. شاید تا ظهر از تخت بیرون نیایم. شاید توی تخت کتاب بخوانم. شاید هوس آشپزی کنم و غذا بپزم. صبحانه هر چه همان لحظه هوس کنم می‌خورم. به کسی تلفن نمی‎زنم. شاید توی اینترنت بچرخم اما با کسی چت نمی‌کنم. ظهر که بشود آرام آرام انگار خودم می‌شوم. حالا اگر برای عصر یا شب قراری داشته‌باشم می‌توانم آرام آرام به فکر آماده شدن باشم. 

شاید یک نیمه روز هیچ کاری نکردن یک عمل‌کرد جبرانی باشد برای سانازی که هر روز از ترس ترافیک و پیدا نکردن جای پارک خودش را یک ساعت زودتر از ساعت کارش می‌رساند به شرکت. و برنامه زندگی‌اش پر است از برنامه‌هایی که باید سر ساعت شروع بشوند. 

هر چه هست اگر پنج‌شنبه‌ام را نداشته باشم هفته بعدش دائم انگار گم‌کرده‌ای دارم. پریشانم و خسته. و مدام خانه‌ام را کم می‌آورم. 

امروز حساب کردم دیدم دو ماه است که پنج‌شنبه‌های این شکلی نداشته‌ام. یادم باشد این هفته تا عصر به هیچ کس هیچ قولی ندهم.

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ٩:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱۱
تگ ها :


بر دل نمی‌نشیند

 

حرف‌هایی هم هست که می‌شنویشان. منطقن قرار است دل‌نشین باشند، اما نیستند. انگار سر می‌خورند از روی پوستت و راه به دلت نمی‌برند حتی. چه رسد که بخواهند جاگیر دلت بشوند. دل توست که پذیرا نیست یا حرف است که از دل برنیامده؟

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۸:٢٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱٠
تگ ها :


گمانم هنوز هم نیستم

 

زمانی بود که من خودم را آدمی می‌شناختم بدون جسارت و ناتوان از شکستن مرزها. این روزها چنین شناختی از خودم ندارم. می‌دانم به وقتش مرزها را می‌شکنم. وقت‌هایی جسارت از خودم نشان می‌دهم و خیلی وقت‌ها حتی دیوانه‌بازی و خل‌بازی هم درمی‌آورم. اما هنوز چیزی هست، هنوز وقتی مرزی را می‌شکنم یا کاری می‌کنم که خودم اسمش را می‌گذارم خل‌بازی، برایم تازه و جدید است. یعنی این‌که دیوانه‌بازی رویه زندگی من نیست. یعنی این‌که من هنوز محتاطی هستم که گاهی خطر می‌کنم. هنوز عاقلی هستم که گاهی دیوانگی می‌کنم. هنوز کاملن دیوانه نشده‌ام.

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱۱:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٩
تگ ها :


آکواریوم‌های پیونگ یانگ

 

شده یک کتاب را تمام کنید بعد به گوشی موبایل‌تان خیره شوید و از مارک گوشی‌تان متعجب بشوید؟ 

شده فکر کنید که دنیا چرا هیچ غلطی نمی‌کند؟

شده نفس‌تان بگیرد نصفه شبی؟

شده کتاب که تمام می‌شود حس کنید زیر آوار مانده‌اید؟

کره شمالی، اردوگاه کار اجباری، فرار....

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۸:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۳
تگ ها :


جهت ثبت در تاریخ

 

Never say never

همین!


  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٢
تگ ها :