خجسته

در این وبلاگ کامنت بی‌ربط و کامنت بی‌نام حذف خواهد شد

واشنگتن 26+4

 

پارسال همین روزها یا شاید کمی زودتر با دخترعمویم داشتیم کنار رود راین توی شهر بن قدم می‌زدیم. درخت‌ها شکوفه کرده بودند. هوا آفتابی بود و همه چیز تمیز و قشنگ. درباره درختی که قرار بود همان روز بکارند توی باغچه خانه‌شان حرف می‌زدیم. که اسمش درخت گیلاس است و واقعا هیچ‌وقت گیلاس نمی‌دهد. همان گیلاس‌های جشن شکوفه‌های گیلاس ژاپنی. بعد گفتم که شنیده‌ام توی واشنگتن هم از این درخت‌ها هست که نهال‌شان هدیه ژاپن است به شهر واشنگتن و گفتم که دلم می‌خواهد یک سالی موقع این جشن توی واشنگتن باشم. فکر اولیه این سفر که امروز تمام می‌شود آن‌جا شکل گرفت. از سفر که برگشتم دیدم مقدار خوبی اروپا را دیده‌ام. چندتایی ویزا هم توی پاسپورتم هست، پس بخت ویزا گرفتن از امریکا را دارم. راستش آن موقع باورم نمی‌شد واقعا سفر ممکن بشود. 

حالا دارم به این فکر می‌کنم چرا توی کارهای دیگر زندگی‌ام اینطور نیستم که یک تصمیم بگیرم و بعد ببینم درست همان وقتی که می‌خواستم تصمیمم عملی شده. این سفر تا صورت واقعی بگیرد. هزار ماجرا داشت. تا دو روز قبل از سفر هم مطمئن نبودم سفر شدنی است. اما شد. کاش از این سفر یاد بگیرم شکیبا باشم و امیدوار و با پشتکار .

 

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/۱٦
تگ ها :