خجسته

در این وبلاگ کامنت بی‌ربط و کامنت بی‌نام حذف خواهد شد

 

من جلوی تلويزيون نشسته ام و همچنان ميخواهم کاری کنم . مطمئن هستم که در اين ميان کاری از دست من بر خواهد آمد ، ولی هيچ مديريتی وجود ندارد که به من بگويد چه کاری از من ساخته است ، تا من همان کار را بکنم .

ولی يک موضوع کاملا جدی وجود دارد . زلزله تهران در راه است ، دير يا زود ، شکی در اين نيست . پيش بينی ها ميگويند با شرايط فعلی زلزله تهران يک فاجعه در سطح جهانی خواهد بود . با کشته های و زخمی های ميليونی .
بياييد فکر کنيم چگونه ميتوان خسارات اين فاجعه را کاهش داد . اول از خودمان شروع کنيم . هر کس که ميتواند بايد برای کمکهای اوليه ، امداد و نجات و .... آموزش ببيند . چندی است در بعضی از مدارس تهران مانورهايی برای آمادگی در مقابل زلزله برپا ميشود . به کودکانتان بگوييد حتی اگر مسوولين اين برنامه را جدی نميگيرند ، آنها غفلت نکنند ، اين سهل انگاری ميتواند به بهای جان آنها تمام شود .
پس از آن بايد طلبمان را از مسوولين بگيريم . اين وظيفه مجموعه حکومت ( شهرداری و شورای شهر ، بهزيستی ، دانشگاههای مرتبط و...) را از آن طلب کنيم . اگر هر روز به شورای شهر نامه ای برسد از چندين شهروند ، که در آن از اين شورا خواسته شود ، ساختمانهای مقاوم در تهران را شناسايی و اعلام کنند ، آيا شورا ميتواند بی اعتنا باقی بماند ؟ اگرهمه هر روز در خواست کنيم ما ميخواهيم آموزش ببينيم که در هنگام وقوع زلزله کدام محل ساختمانها امن تر هستند . ما ميخواهيم آموزش ببينيم در موقع خطر بايد چگونه خود را نجات دهيم . تا کی اين خواسته ما بی جواب خواهد ماند ؟ حتما کشور ژاپن با اين نتايج درخشان در مقابله با خسارات زلزله ، ميتواند فيلمهای آموزشی ، مدرس و .... در اختيار ما قرار دهد . ما بايد طلب کنيم ، مسرانه و بی گذشت . اين جان ماست که به تاراج ميرود اگر سهل انگاری کنيم . جدی باشيم . زلزله تهران پشت در به انتظار نشسته هر لحظه امکان دارد که همه ما را به کام مرگ بفرستد . اين حق ماست که از زندگی مان محافظت کنيم . اين وظيفه ماست که حقوقمان را طلب کنيم .

  
نویسنده : ساناز ; ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۱٠/۸
تگ ها :