مسافر تنها

 

قطار از ایستگاه اشتوتگارت بیرون آمده‌بود و من سرم را تکیه داده‌بودم به شیشه و آخرین دست تکان‌دادن‌های دوستانم رو می‌دیدم و اشک‌هایم را رها کرده‌بودم. می‌دانستم آن‌ها هم الان حال‌شان بهتر از من نیست. تصورشان کردم که حالشان گرفته شده و لابد ته قلبشان همان رشته که توی قلب من هم هست، یک تکه از قلبشان را که به یک تکه از قلب من وصل است می‌کشد و این کشش دارد اشکشان را درمی‌آورد. لابد همدیگر را الان در آغوش می‌گیرند که به‌هم یادآوری کنند که همدیگر را دارند اگر خیلی هم تنها شده‌اند حالا.

من اما مثل همیشه آمده‌بودم سفر طولانی خارج از ایران و هیچ پارتنری کنارم نبود. به زوج لزبین کنار دستم نگاه می‌کنم که با دلسوزی دارند اشک‌های من را نگاه می‌کنند و لابد برای یادآوری اینکه آنقدرها هم تنها نیستند لب‌های هم را می‌بوسند. هر زوجی را نزدیکم می‌بینم احساس تنهایی‌ام شدیدتر می‌شود. من هروقت که مسافر بیرون مرزهای پرگهر بوده‌ام یا پارتنر نداشته‌ام یا پارتنرم نخواسته یا نتوانسته که همراهم باشد. همان‌طور که قطار با آن سرعتش آن رشته نازک بین یک تکه قلبم که مانده اشتوتگارت و بقیه قلبم را بیشتر می‌کشد و دردم می‌آورد به این فکر می‌کنم که چرا؟ چه چیزی توی ذهن من باعث می‌شود در این شرایط همیشه این همه احساس تنهایی کنم. چرا من مزه یک پارتنر تمام وقت را نمی‌چشم هرگز؟ چرا من پارتنر تمام وقت هیچ‌کس نیستم هرگز. تعهد، وابستگی و... یا چه چیز دیگر این‌طور من را می‌ترساند یا من را ترس‌ناک می‌کند. راستش هنوز هم هیچ جواب قطعیی ندارم برای این همه سوال.

اول ماه خورشیدی باز مسافرم این‌بار نه خیلی‌دور نه خیلی‌طولانی. می‌روم که نفسی تازه کنم و حین برآورده شدن یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایم همراه با ابی بخوانم "وقتی دل‌گیری و تنها....تنها....تنها....." و به تمام لحظات تلخ و عمیق تنهایی‌ام فکر کنم. به همه لحظات لذت‌بخش بی تعهدی‌ام فکر کنم و لابد به دلیل ارتباطم با سلسله اشکانیان، اشک بریزم با "ماه که می‌آد رد شه بره..." و به همه آن‌هایی که نخواستند، نتوانستند، نشد یا من نگذاشتم که همراهم باشند، فکر خواهم کرد. جای‌شان را هم خالی خواهم‌کرد، حتی آن‌ها که نخواستند کنار من باشند.

 

 

/ 8 نظر / 4 بازدید
علی حیدری

بعضی وقت ها آدم نمی داند برای بعضی پست ها چه کامنتی باید بگذارد. پس فقط می گویم که خوش بگذرد و خوب باشی.

تماشا

سلام مرتب سر زدم تا امروز پستت رو دیدم.انشالله خوش بگذره .ادم تلاشش رو میکونه و این جور موقعها توی جمع عادی ادمها جس غربت بدی میاد سرغ آدم. تنهایی عمیق

NC

ساناز محشر بود، اینم از همون پست هاست که اون روز گفتم!!

سارا پارسی

این پارتنر که می فرمایید اصولا در اغلب موارد هم اگر باشد این جور احساس تنهایی ها را برطرف نمی کند. چندین بار دیگر فکر کنم گفته ام که فدای اشکهایت بشوم عزیز دل من! این جور تنهایی ها بومی اند خانه دارند توی دل آدم و کسی نمی تواند بیرونشان کند.

احسان

بیا من باهت دوست میشم تا بازم احساس تنهایی کنی ولی نگرانش نباشی[لبخند]

سمن

اشکم رو در آوردی سرکار با این پست... اکثر جملاتت وصف حال من هم هست کاملا و من چقدر این روزها بی قرارم و به این فکر می کنم که " چه چیز این‌طور من را می‌ترساند یا من را ترس‌ناک می‌کند؟" نگران که به جای شادی توی کنسرت ابی های های گریه کنم!

شکیلا

سانازی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی![ناراحت] . . . خوش بگذره بهتون زیااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد![لبخند]

افسانه

یه جا خوندم که انسان ذاتا تنهاست که به نظر من درسته در ضمن من فکر کنم همچین پارتنر رویایی پیدا نمی شه ( من که ندیدم)