من این روزها

 

یادم باشد امروز به روشی زندگی می‌کنم که رویای پارسالم بود. از آن مهم‌تر به یاد داشته باشم هیچ بعید نیست سال آینده به روشی زندگی کنم که امروز رویایش را در سر دارم.

فراموش نکنم که باید تاب آورد. باید دل به دریا زد و تا ساحل مقابل شنا کرد. باید نترسید و تاب آورد.

 

/ 5 نظر / 3 بازدید
مریم گلپایگانی

چقدر قشنگ نوشتی[لبخند]

پریا

بیشترما آدم ها امروز در رویاهای گذشته مان زندگی می کنیم. در آرزوهای برآورده شده دیروزمان. اما به اندازه کسی که در یک رویای تحقق یافته زندگی می کند خوشحال نیستیم. برخلاف آنچه اکثریت معتقدند، فکر می کنم علتش نه فراموشکاری است، نه زیاده خواهی، ... . علتش فقط این است که رویاهایمان به عنوان رویا بی اصالت اند. رویاهایمان به جای اینکه آزادانه ایده آل های ذهنیمان باشند محدود شده اند به شرایط و واقعیتهای زندگیمان، آن ها را بر اساس توانایی ها و امکاناتمان customize می کنیم. شاید هدف عنوان بهتری باشد برای آنچه رویا می خوانیم.

عطا

آخیش ساناز چه خوب نوشتی. باید نترسید و تاب آورد.