دوم خرداد

 

نشسته‌ام و هی فکر می‌کنم به آن جمعه و به آن شنبه بعدش که نشسته‌بودیم تو آزمایشگاه مدار و رادیو گوش می‌دادیم و بعد نشسته‌بودیم توی حیاط دانشکده و باز رادیو گوش می‌دادیم و از خوشحالی جیغ می‌کشیدیم. بعد شما باید بدانید وسط یک دانشکده فنی در سال ٧۶ یک تعدادی دختر جیغ خوشحالی بکشند یعنی چی که بفهمید من چه حالی می‌شوم حالا. هی موهای تنم سیخ می‌شود و تمام تنم مورمور می‌شود. فکر می‌کردم قرار است آن شنبه دلگیر و ترسناک ٢٣ خرداد ٨٨ هم مثل شنبه ٣ خرداد ٧۶ بشود که نشد. بعد باز با خودم فکر می‌کنم یعنی می‌شود یک روزی برسد و ما اندازه همان ١٣ سال پیش خوشحال باشیم و شوروشوق داشته‌باشیم و امیدوار باشیم؟ توی گوشم "ممد نبودی" می‌خواند و باز موی تنم سیخ می‌شود یاد آن یادداشت می‌افتم که نوشته بود: "خرمشهر را پدر من آزاد کرد با خونش" و باز موی تن سیخ می‌شود. و آخرش جمله‌ای را تکرار می‌کنم که در اولین ثانیه‌های خرداد امسال به آن موجود بالاسری که نمی‌دانم هست یا نه, یا اگر هست شنوا و بینا هم هست یا نه و اگر همه این‌ها هم هست مهربان و با انصاف هم هست یا نه گفتم : " ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم, ولی از خدایی شما چیزی کم نمی‌شه اگه این حادثه به نفع ما باشه."

 

/ 7 نظر / 3 بازدید
وحید زایری

افسوس که رای ما همه باطل شد وان شور و شعف چه حیف ، بی حاصل شد خون از تن مردان و زنان ریخت به خاک بس مادر بیچاره که خونین دل شد [افسوس]

نشريه الكترونيكي سه پنج

از شما دعوت مي شود كه شماره بيست وششم اين نشريه را ببينيد.البته اگر دوست داشتيد.مي توانيد ما را لينك كنيد.براي ما مطلب بفرستيد و باز هم ما را بخوانيد.[لبخند]

علی حیدری

چه حس و حال عجیبی داشت این پست. شادی داشت و غم و دلهره و حسرت و ... دست مریزاد واقعا.

لیلا

.....و باز موی تن در خردادماه سیخ می شود. عالی بود سانازجان .چقدر خوب حس وحال خرداد را بیان کردی. ممنونم .

رحتا

مرسی...

سانی

دقیقا همین حسایی که گفتی. چهارشنبه شب سال 88 به آدمها و پوستر ها نگاه می کردمف سعی می کردم امید و شور را به خاطر بسپرم و با شک، یه ناباوری لعنتی، با خودم می گفتم یعنی میشه؟ یعنی شنبه مثل شنبه ی 12 سال پیشش میشه؟...چه سال دردناکی بر همه ی ما گذشته...

علی

خداوند حتما هست حتما بیناست خودش گفته سر نوشت قومی را تغییر نخواهد داد مگر به دست خودشان