تخیل بی مرز

 

من که باور نمی‌کنم در این زبان‌های اسپانیایی و پرتغالی جادویی وجود نداشته‌باشد. چطور ممکن است که این همه جسارت در تخیل وجود داشته‌باشد در ذهن کسانی که به این زبان‌ها حرف می‌زنند و باز آدم فکر کند هیچ جادویی در این زبان‌ها نیست.

باور نمی‌کنید؟ پشت سر هم به‌یاد آوردن اسم‌هایی مثل پابلو پیکاسو، خوان میرو، خورخه لوئیس بورخس، سالوادور دالی، گابریل گارسیا مارکز، فریدا کالو، لوئیس بونوئل، ماریو بارگاس یوسا و... هم نظرتان را عوض نمی‌کند؟

البته کسانی هم معتقدند که این همه جادو تاثیر فرهنگ سرخ‌پوستان امریکای جنوبی است که با همین زبان به شبه جزیره ایبری وارد شده‌است. خلاصه که در دنیای معاصر به‌نظر من این زبان انگار مرزهای تخیل را می‌شکند، حالا به هر دلیلی.

 

/ 4 نظر / 3 بازدید
شاهو

و لورکا

سمانه

موافقم.کلآ در مورد خانواده لاتین که علاوه بر این دو زبانی که گفتی شامل فرانسوی و ایتالیایی هم هست ,می شه این خیال انگیزی رو حس کرد همینطور شادمانگی و سرخوشی عجیبی که ویژه این فرهنگ ها هست .من اعتقاد دارم جادوی کولی هاست!

sepideh

به نظرم جسارت در فرهنگ آمریکای جنوب وجود دارد. شاید طبیعت استوایی هم بی دلیل نباشد.